Ο Γιώργος Ν. Βογιατζής γεννήθηκε στις 18-10-1959 στο Ροδολίβος Σερρών.
Είναι παντρεμένος με τη Βασιλική Μαλλιώτα κι έχει δύο παιδιά την Σοφία και την Κυριακή.
Είναι υπάλληλος του Υπουργείου Οικονομικών και απόφοιτος του Ε.Α. Πανεπιστημίου, του τμήματος Ελληνικού Πολιτισμού.
Συμμετείχε για πολλά χρόνια, από θέσεις ευθύνης, στο συνδικαλιστικό χώρο της εργασίας του.
Από μικρός ασχολείται με την έρευνα και τον πολιτισμό συμμετέχοντας σε πολιτιστικούς φορείς της περιοχής του (ως μέλος Δ.Σ. ή ως πρόεδρος), πρωτοστατώντας στη δημιουργία και στην λειτουργία σημαντικών πολιτιστικών θεσμών (Ορφικοί Αντίλαλοι, Κουρήτος, Φεστιβάλ Αμφίπολης, Μαθητιάδα).
Είναι συγγραφέας επτά εκδοθέντων βιβλίων και άλλων πέντε που δεν έχουν εκδοθεί ακόμη.
Άρθρα του έχουν δημοσιευτεί και δημοσιεύονται σε εφημερίδες και περιοδικά.
Από το 1998 έως το 2006 εκλέγεται Νομαρχιακός Σύμβουλος Σερρών και το 2010 εκλέγεται πρώτος δήμαρχος του καλλικρατικού Δήμου Αμφίπολης.
Το 2016-2017 συνεργάζεται με την ΕΡΑ Σερρών ως παραγωγός και παρουσιαστής 36 ωριαίων εκπομπών πολιτιστικού και ιστορικού περιεχομένου.

« Η λογική φτιάχνει δούλους  
αλλά η ψυχή τους λευτερώνει»

Πρόσφατες Αναρτήσεις:

  • (χωρίς τίτλο)

    ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ ΤΩΝ ΣΕΡΡΩΝ

    ΖΗΣΗΣ ΜΗΤΛΙΑΓΚΑΣ ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ – π. ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΕΡΡΩΝ

    Γιώργος Βογιατζής , πρώην Δήμαρχος του ιστορικού Δήμου Αμφίπολης.

    Έργο : Εμμανουήλ Παπάς.

        Ο Σερραίος Αρχιστράτηγος των Μακεδονικών Δυνάμεων (1821).

    Μέσα από κείμενο του Σερραίου λόγιου Ευαγγέλου Γ. Στράτη.

    Με την κορυφαία προσωπικότητα της Ελληνικής επανάστασης του 1821, τον Σερραίο Εμμανουήλ Παπά, ασχολείται στο νέο του πνευματικό δημιούργημα ο συνάδελφος και φίλος Γ. Βογιατζης.

    Σεμνός, αθόρυβος και Δημιουργικός, με μεράκι και φροντίδα σοβαρή, έφερε στην επιφάνεια, ύστερα από συστηματική έρευνα, ένα λησμονημένο και άγνωστο, για πολλούς από εμάς, ένα βιβλίο- σύγγραμμα του Σερραίου ιστορικού και λόγιου Ευάγγελου Στράτη.

    Βιβλίο γραμμένο σε αρχαΐζουσα γλώσσα για τον Εμμανουήλ Παπά, Σερραίο αρχιστράτηγο των Μακεδονικών δυνάμεων κατά τον ιερό Αγώνα του 1821. Ένα φωτεινό παράδειγμα πατριώτη και αγωνιστή, σέμνωμα (καύχημα) όλης της Ελλάδος, όπως τον αποκαλεί ο Σερραίος ιστορικός και λόγιος Ευαγγελος Στράτης.

    Η συνεισφορά του Γ. Βογιατζή είναι διπλή.  Πρώτα – πρώτα, όπως προανέφερα, φέρνει στην επιφάνεια και γνωστοποιεί ένα πολύτιμο, από κάθε άποψη, ιστορικό σύγγραμμα του Σερραίου ιστορικού και λόγιου Ευάγγελου Στράτη.

    Ύστερα μ’ έναν υπέροχο τρόπο γραφής, μεταφέρει στην καθομιλουμένη Νεοελληνική γλώσσα, αυτό το ιστορικό κείμενο και το παραδίδει στα χέρια της νέας γενιάς, σαν τεκμήριο του ιερού αγώνα των προγόνων μας που έδωσε τη δυνατότητα σ’ εμάς να μπορούμε σήμερα να ζούμε και να αναπνέουμε ελεύθερα, όπως αναφέρει ο ίδιος.

    Γι’ αυτή την σοβαρά συστηματική και υπέροχη πνευματική εργασία, νιώθω την ανάγκη να επισημάνω με έμφαση δυο τρία πράγματα.

    Πρώτα – πρώτα, όπως προανέφερα κάνει γνωστό στην σύγχρονη κοινωνία μας τον σπουδαίο ιστορικό και λόγιο των Σερρών τον Ευάγγελο Στράτη.

    Αυτός ο πνευματικός δημιουργός μαζί με άλλους αξιόλογους λόγιους των Σερρών  (π.χ Πέννας κ.α) συντέλεσαν ώστε να πάρουν οι Σέρρες το προσωνύμιο : «Η Αθήνα του Βορρά» στο πρώτο μισό του 2ου αιώνα.

    Το σπουδαιότερο : Mε την μεταφορά στην καθομιλούμενη Νεοελληνική γλώσσα, μας κάνει να νιώσουμε περήφανοι και να γνωρίσουμε καλύτερα έναν Σερραίο, τον Εμμανουήλ Παπά μια κορυφαία προσωπικότητα της επανάστασης του 1821. Έναν άνθρωπο, που όπως γράφει ο Γιώργος Βογιατζής, θυσίασε στον ιερό αγώνα του έθνους μας τα πάντα, δηλ. τη ζωή του, τη ζωή των παιδιών του, την εξέχουσα επαγγελματική πορεία και μια αμύθητη περιουσία .

    Έναν ήρωα, που αποτελεί για την σύγχρονη νεοελληνική μας ιστορία, φωτεινό παράδειγμα πατριώτη και αγωνιστή, το σέμνωμα  (καύχημα) όλης της Ελλάδος όπως την αποκαλεί ο Σερραίος ιστορικός και λόγιος Ευάγγελος Στράτης.

    Ο Γιώργος Βογιατζής, με τα εξαίρετα πνευματικά του δημιουργήματα, όπως και αρκετοί άλλοι πνευματικοί δημιουργοί, στη σύγχρονη Σερραϊκή κοινωνία, ελπίζω και πιστεύω, θα ξαναφέρουν στην περιοχή μας το λησμονημένο εδώ και καιρό, προσωνύμιο :                                      

    «Σέρρες, η Αθήνα του Βορρά».

    Ζήσης Μητλιάγκας

    Φιλόλογος

  • ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΣΕΡΡΑΪΚΟ ΤΥΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΟΥ Ε.ΠΑΠΑΣ 1821-2021

  • ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ 1821-2021

    ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ  1821-2021 

     

    200 ΧΡΟΝΙΑ ΛΕΥΤΕΡΙΑ

     

    Ἀπ’ τὰ κόκκαλα βγαλμένη

    τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά,

    καὶ σὰν πρῶτα ἀνδρειωμένη,

    χαῖρε, ὢ χαῖρε, Ἐλευθεριά!

     

    Ως Ελάχιστη τιμή στον Ε. ΠΑΠΑ, στον Έλληνα Αγωνιστή του 1821 που θυσίασε τα πάντα για τον Εθνικό Αγώνα, επανεκδώσαμε το Πρώτο Βιβλίο που γράφτηκε για τον Ήρωα από τον Ε. Στράτη, το 1914. Αμέσως μετά την απελευθέρωση των  Σερρών, το 1913, «ξεπήδησε» το βιβλίο αυτό σαν φοίνικας! μ’ όσα στοιχεία είχαν απομείνει στην μνήμη του συγγραφέα μέσα από τις στάχτες της πόλης που κατέκαυσαν οι Βούλγαροι κατακτητές. Στο πέταγμα του έδωσαν δύναμη με τον οβολό τους οι εκατοντάδες, Ελεύθεροι πλέον, Έλληνες Μακεδόνες (Σερραίοι-Δραμινοί-Καβαλιώτες-Κοζανίτες και Θεσσαλονικείς που τα ονόματά τους αναφέρονται μέσα στο βιβλίο).

    Την επιμέλεια του Βιβλίου και την μεταφορά στην νεοελληνική γλώσσα έκανε ο Γιώργος Ν. Βογιατζής

    Την επανέκδοση ανέλαβε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ροδολίβους.

    Οικονομικά και ηθικά την προσπάθεια ενίσχυσαν:

    Α) Το Υφυπουργείο Εσωτερικών Μακεδονίας Θράκης

    Β) Η Συνεταιριστική Τράπεζα Κεντρικής Μακεδονίας

     

           Στον Ε. Παπά

    Τίποτα δεν λογάριασες

                ζωή, παιδιά και χρήμα

    Θυσία όλα τα ‘κανες

                στης Λευτεριάς το νήμα

    Το δέντρο της που πότισες

                 με το δικό σου αίμα

    πνοή και σφρίγος το ‘δωσες

                 κι ανθοφορεί ακόμα

    Και μεσ’ στις Σέρρες που ‘γεψες

             πικρής σκλαβιάς το γιόμα

    κληρονομιά της άφησες

                το ιερό σου αγώνα

         Γιώργος  Ν. Βογιατζής 

    Όλα για την Πατρίδα!

    Ο Ήρωας Σερραίος Εμμανουήλ Παπάς θυσίασε

    για την Ελευθερία της Πατρίδας του

    αλλά και για την δική μας Ελευθερία

    Τη Ζωή του!

    Τη ζωή των έξι παιδιών του!

    Μια αξιοζήλευτη σταδιοδρομία

    Και την αμύθητη περιουσία του!

    Όλα παρανάλωμα

    στο Ιερό Αγώνα της επαναστατημένης Ελλάδας!

    Πέρασαν διακόσια χρόνια από το 1821, τότε που μια χούφτα Έλληνες σήκωσαν ψηλά το κεφάλι και φώναξαν δυνατά: «Φτάνει πια τετρακόσια χρόνια σκλαβιά στον Τούρκο!». «Κάλλιο ‘ναι μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή!» Κι άφησαν πίσω τους σπίτια, γονείς, γυναίκες, παιδιά, περιουσίες και πήραν τα όπλα και βγήκαν σε κάμπους, σε λαγκάδια και βουνά. Κόντρα στις φωνές των «λογικών και συνετών» Ελλήνων κοτζαμπάσηδων κι αρχόντων της εποχής που βλέποντας να κινδυνεύει το συμφέρον τους αντιδρούσαν με κάθε τρόπο στην εξέγερση.

    Δυο λέξεις ήταν ριζωμένες μέσα στη καρδιά και στο μυαλό τους «Ελευθερία ή Θάνατος». Κι ο δικός τους θάνατος έθρεψε και πότισε με κόκαλα και αίμα το νιογέννητο δέντρο της πολυπόθητης της λευτεριάς. Αυτή που εμείς οι σύγχρονοι νεοέλληνες την θεωρούμε σήμερα δεδομένη.  Αυτή που μας χάρισε οντότητα και αξιοπρέπεια, την συνέχεια της ελληνικής μας γλώσσας και της χριστιανικής  θρησκείας, τη διάσωση της Ιστορίας και του Πολιτισμού μας, την κρατική μας υπόσταση και την ανεξαρτησία μας, τη γη μας.

    Κορυφαία προσωπικότητα αυτής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 είναι ο Σερραίος Εμμανουήλ Παπάς. Ένας άνθρωπος που θυσίασε στον Ιερό Αγώνα του Έθνους τη ζωή τη δική του και των έξι παλικαριών του, μια εξέχουσα επαγγελματική πορεία και μια αμύθητη περιουσία. Ένας Έλληνας Μακεδόνας, ένας Ήρωας που αποτελεί στη σύγχρονη Νεοελληνική μας Ιστορία φωτεινό παράδειγμα πατριώτη και αγωνιστή. Το σέμνωμα (καύχημα) όλης της Ελλάδος, όπως τον αποκαλεί ο Σερραίος ιστορικός και λόγιος Ευάγγελος Στράτης.  Αυτός που κατόρθωσε, μέσα από τις στάχτες των Σερρών που άφησε η βουλγαρική λαίλαπα του 1913 χάνοντας σημαντικά έγγραφα και στοιχεία που είχε συγκεντρώσει με πολύ κόπο και προσπάθεια, να φέρει στο πανελλήνιο φως με τη συγγραφική του πένα τη γενναία και ηρωική μορφή του Αρχιστρατήγου των Ελληνικών Μακεδονικών δυνάμεων κατά των Τούρκων στη Μεγάλη Επανάσταση του Έθνους το 1821, του Εμμανουήλ Παπά.

    Για μένα προσωπικά υπήρξε μεγάλη πρόκληση αλλά και μέγιστο χρέος, όταν ανακάλυψα το εξαφανισμένο και λησμονημένο αυτό βιβλίο από βιβλιοθήκες και ιδιώτες, να το μεταφέρω στη νεοελληνική γλώσσα και να το παραδώσω στα χέρια της νέας γενιάς ως τεκμήριο του Ιερού Αγώνα των προγόνων μας που έδωσε τη δυνατότητα σε εμάς να μπορούμε σήμερα να Ζούμε και να Αναπνέουμε Ελεύθερα!

    Εμείς οι νεότεροι Έλληνες έχουμε ιερή υποχρέωση να διατηρούμε άσβεστη την φλόγα της μνήμης του και να μην ξεχνάμε ποτέ τον αγώνα και τη μεγάλη του Θυσία. Γιατί : «Ο λαός που ξεχνάει την ιστορία του, δεν έχει μέλλον».

    Εμείς οι νεότεροι  Έλληνες κλίνουμε ευλαβικά το γόνυ μπρος στο μεγαλείο  και τη θυσία του μεγάλου Ήρωα.       

    Η λογική φτιάχνει δούλους

                                                    αλλά η ψυχή τους λευτερώνει 

                                                                            Γιώργος Ν. Βογιατζής

    Το ιερό χρέος

                «Εσύ δε ευτυχισμένη και φιλοπάτριδα νεολαία των Σερρών και της Δοβίστας,… διέσχισε… τα γαλανά νερά του Αιγαίου, κι από τον τύμβο, τον οποίο ίδρυσαν χέρια ηρώων, ξέθαψε και φέρε στο ελευθερωμένο πλέον έδαφος της γενέτειρας τον περιπόθητο Ήρωα για κοινό προσκύνημα.

    Και εδώ ανάστησέ τον με μαρμάρινη και αιώνια μορφή στην πλατεία της Μητρόπολης δίπλα στο σπίτι του.

                Σε σένα έτυχε ο ευτυχής κλήρος να εκπληρώσεις το ιερότατο αυτό χρέος προς τον άνδρα, …

                Δάφνες γύρω απ’ αυτόν και αμάραντα άνθη θα φυτεύσουν τα απαλά χέρια των Σερραίων παρθένων και αιώνιο έπαινο της δόξας του θα ψάλλουν  οι Μούσες του Μενοίκιου και του Παγγαίου» 

    Ευάγγελος Στράτης 1914

  • Συνέντευξη στο: creatorsarts@gmail.com στις 1-1-2021 Θέμα: Καλλιτέχνες vs covid 19

    Μια προσωπική άποψη για τη Λογοτεχνία

    Η Λογοτεχνία ή η Συγγραφή θα ‘λεγα καλύτερα για μένα είναι πρώτα -πρώτα μια βαλβίδα εκτόνωσης των πιέσεων που δέχομαι από το εξωτερικό μου περιβάλλον αλλά και των πιέσεων που μ’ ασκούνται από τις πνευματικές και ψυχικές διεργασίες του εσωτερικού μου κόσμου. Όμως είναι κι ένας τρόπος να μετουσιώσεις όλα αυτά που σε διεγείρουν, σε ανησυχούν και σε προβληματίζουν σε λόγο.  Ένας λόγος που μπορεί να μετατραπεί σε γέφυρα επικοινωνίας με τους συνανθρώπους σου. Γιατί αυτό είναι το ζητούμενο! Να καταγράψεις τους δικούς σου προβληματισμούς, την δική σου άποψη, για όλα αυτά που συμβαίνουν και για όλα αυτά που δεν συμβαίνουν, για αυτά που υπάρχουν και για αυτά που δεν υπάρχουν, για αυτά που θεωρείς εσύ σημαντικά, για αυτά που ομορφαίνουν την ζωή μας και τον κόσμο μας. Κι όλα αυτά να τα επικοινωνήσεις με τους γύρω σου κάνοντας τα ζυμομύκητες μεταμόρφωσης του «υπάρχοντος κόσμου» σε έναν άλλο κόσμο πιο ανθρώπινο, πιο υγιή και πιο όμορφο! Γιατί αυτό το χρωστάμε στα  παιδιά μας!

    Πως ξεκινά η σχέση σου με την Συγγραφή;

    Η σχέση μου με την συγγραφή ξεκινάει από τα πρώτα μου νεανικά χρόνια. Η ανάγκη μου να καταγράψω αυτά που θεωρώ ιδιαίτερα και σημαντικά για μένα με ωθεί να συγγράψω και να φέρω στο φως της δημοσιότητας, το πρώτο μου βιβλίο, το 1990, «Ορφέας -Παγγαίο -Ροδολίβος». Η θετική του αποδοχή από τον κόσμο και ένα ιδιαίτερο γεγονός* μ’ έσπρωξαν να συνεχίσω γράφοντας αρκετά άρθρα και βιβλία, ιστορικών, κοινωνικών και λογοτεχνικών θεμάτων. Βέβαια με το πέρασμα του χρόνου δημιουργήθηκε και η κατηγορία των ανέκδοτων συγγραφικών μου δημιουργημάτων που περιμένουν την ώρα τους για να ‘ρθουν στο φως.

    *( Το 1990 συμμετείχα σε μια πολιτιστική πρωτοβουλία για την ίδρυση του Φεστιβάλ Αμφίπολης. Όταν η κόρη του αείμνηστου Αρχαιολόγου της Αμφίπολης Δημ. Λαζαρίδη, Πέπη Λαζαρίδου, καταξιωμένη αρχαιολόγος κι αυτή μου πρότεινε να βρω και να διαβάσω ένα βιβλίο για τον Ορφέα και το Παγγαίο που της άρεσε πολύ, της είπα ότι ήταν δικό μου, με συνεχάρη… και κατάλαβα ότι έπρεπε να συνεχίσω να γράφω).

    • Κοροναϊός, πανδημία, lockdown, προσωπικά πως σε έχει επηρεάσει αυτή η κατάσταση; πως διαχειρίζεσαι την περίοδο που διανύουμε; Πως ισορροπείς;

    Εδώ κι ένα χρόνο η ζωή μας έχει αλλάξει. Ο Κορονοϊός σαν μυστηριώδης  παγκόσμιος δικτάτορας μας επιβάλλει τους κανόνες του.  Είναι πρωτόγνωρη εμπειρία για όλους μας. Η αίσθηση ανασφάλειας και ανελευθερίας είναι διάχυτη σ’ όλο τον κόσμο. Όλους μας έχει επηρεάσει αυτή η κατάσταση. Από μέρους μου προσπαθώ τον χρόνο αυτό να τον μετατρέψω σε χρόνο προβληματισμού αλλά και δημιουργίας νέων πραγμάτων. Νομίζω ότι είναι κάτι σαν φυσικός νόμος, να θέλουμε να γεννήσουμε καινούρια πράγματα όταν νοιώθουμε ότι χάνουμε κάτι σημαντικό από την ζωή μας.  Δημιουργώντας είναι σαν να συνεχίζουμε την ζωή μέσα από αυτά που γεννάμε. 

    • Τι σε ανησυχεί πιο πολύ τώρα, στην εποχή της πανδημίας; Η δουλειά σου, η υγεία σου; Οι δικοί σου άνθρωποι;

    Η αλήθεια είναι ότι πρώτα από όλα μ’ ανησυχεί η ασφάλεια και η υγεία των δικών μου ανθρώπων και μετά έρχεται η σειρά της προσωπικής μου υγείας και της εργασίας μου.

    • Πόσο επηρέασε η πανδημία του κοροναιού τον τομέα της τέχνης που υπηρετείς;

    Νομίζω ότι ο τομέας της τέχνης και της συγγραφής έχει επηρεαστεί πάρα πολύ από      την πανδημία του Κορονοϊού. Είναι κοινή διαπίστωση ότι κάθε μεγάλη δυσκολία είναι πηγή έμπνευσης για κάθε δημιουργό. Όμως η ιδιόμορφη κατάσταση που ζούμε απέκλεισε τους δημιουργούς από την δυνατότητα να επικοινωνήσουν το έργο τους με το κοινό, και μην ξεχνάμε ότι οι καλλιτέχνες που βιοπορίζονται από την τέχνη τους βρέθηκαν σε πάρα πολύ δεινή και τραγική θέση όλο αυτό το διάστημα.

    • Αναπροσαρμόζονται τα δεδομένα στο χώρο της τέχνης σήμερα; εν όψη της πανδημίας του κοροναιού αλλάζει η επαγγελματική της μορφή;

    Οπωσδήποτε κάτι καινούριο θα γεννηθεί από αυτό που ζούμε σήμερα. Οι δημιουργοί θα αναζητήσουν νέους τρόπους έκφρασης και επικοινωνίας με τον κόσμο. Θα αλλάξουν πολλά αλλά την μορφή που θα πάρουν θα την δείξει ο χρόνος.

    • Στον άνθρωπο υπάρχουν πάντα δύο αντικρουόμενες ανάγκες, η ανάγκη για ελευθερία και η ανάγκη για ασφάλεια. Ποια πιστεύεις ότι κυριαρχεί εντονότερα σήμερα;

    Ασφάλεια και Ελευθερία δύο έννοιες αντικρουόμενες;  Ασφάλεια είναι η αγκαλιά της μάννας  για το μικρό παιδί είναι η φωλιά του Αετού για το αετόπουλο. Αυτή όμως την ασφάλεια σου την εξασφαλίζουν οι άλλοι μέχρι να μεγαλώσεις, να δυναμώσoουν τα φτερά σου και να πετάξεις στον δικό σου ουρανό, ελεύθερος και δυνατός, για να μπορέσεις να δημιουργήσεις την δική σου ασφάλεια για σένα και για τους δικούς σου.

             Σήμερα όμως δεν  κυριαρχεί ούτε η ελευθερία ούτε η ασφάλεια, αυτό που κυριαρχεί είναι η ανασφάλεια για όλα και για όλους. Πρέπει λοιπόν να απελευθερωθούμε από τα δεσμά αρρωστημένων εξαρτήσεων  και λανθασμένων επιλογών μας και να διεκδικήσουμε ελεύθεροι πλέον την δική μας ασφάλεια.

    Πιστεύω ότι δεν είναι ξεκάθαρο το δίλλημα Ελευθερία ή Ασφάλεια όπως τίθεται το ερώτημα. Δεν είναι πάντα αντικρουόμενες οι ανάγκες της Ελευθερίας και της Ασφάλειας. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος θα σας αναφέρω το εξής παράδειγμα. Φέτος το 2021 θα γιορτάσουμε τα 200 χρόνια από έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Μπαίνοντας στο σκεπτικό του Έλληνα αγωνιστή που ξεσηκώθηκε ενάντια στον Τούρκο κατακτητή θα δούμε ότι προκειμένου να εξασφαλίσει την ελευθερία του άφησε πίσω την πλασματική ασφάλεια μιας άχαρης και μίζερης σκλαβωμένης ζωής μ’ απώτερο σκοπό να εξασφαλίσει μια καλύτερη ασφάλεια για τη ζωή του.

    • Ζούμε σε μια κοινωνία η οποία προσδιορίζεται από την έντονη, ψυχαναγκαστική πολλές φορές, επιδίωξη της τέλειας ζωής. Κατά πόσο πιστεύεις ότι η πανδημία και όσα ζούμε αλλάζουν τις επιδιώξεις μας; Τις προτεραιότητές μας;

    Πόσο τέλεια μπορεί να η ζωή μας σήμερα όταν τα κριτήρια της τελειότητας είναι αυτά: του πόσο   περισσότερα μπορώ να καταναλώσω, του φαίνεσθαι και του “κατέχειν” υλικά αγαθά; Αλίμονο αν μετά απ’ όλα αυτά που ζούμε δεν αλλάξουμε επιδιώξεις και προτεραιότητες.Ο δρόμος της υποτιθέμενης τέλειας ζωής έχει ημερομηνία λήξης αλλά και σκοτεινό κι απόκρημνο αδιέξοδο. Ας κοιτάξουμε λίγο δίπλα μας τον συνάνθρωπό μας, το περιβάλλον μας, τη Γη μας!

    • Ποια συναισθήματα σου βγάζει η σημερινή κατάσταση;; Τα αναγνωρίζεις και στους γύρω σου ή διακρίνεις κάτι διαφορετικό;

    Νομίζω ότι τα συναισθήματα που εκδηλώνονται από τους ανθρώπους όλο αυτό το διάστημα είναι συγκεχυμένα. Κυριαρχεί ο φόβος, η θλίψη, η λύπη, η οργή, η καχυποψία, ο εκνευρισμός και ο θυμός. Βέβαια η παρατεταμένη διάρκεια της καραντίνας δημιουργεί πολλές φορές  σχιζοφρενικές εκδηλώσεις από τους ανθρώπους μ’ αποτέλεσμα να έρχονται στην επιφάνεια η επιθετικότητα, ο φθόνος και η κακία.

              Προσωπικά πέρα από ένα φυσιολογικό φόβο που νοιώθω από την απειλή του Κορονοϊού πολλές φορές θυμώνω από τις ανώριμες συμπεριφορές των ανθρώπων  και ιδιαίτερα αυτών που κατέχουν θέσεις ευθύνης και θλίβομαι για τους συνανθρώπους μας που χάνονται καθημερινά.

    • Πόσο εύκολη είναι η ευγνωμοσύνη στις μέρες μας, με όλα αυτά που συμβαίνουν;

    Ευγνωμοσύνη μία ένοια επίκαιρη όσο ποτέ! Επίκαιρη γιατί η συνειδητοποίησή της μπορεί να μας αλλάξει την ζωή. Επίκαιρη γιατί σήμερα είναι τόσο δυσεύρητη όσο και αναγκαία για να επιβιώσουμε ως ανθρώπινο είδος. Κάτι σαν το εμβόλιο του Κορονοϊού που περιμένουμε εναγωνίως. Αν κάποια στιγμή συνειδητοποιήσουμε ότι ερχόμαστε γυμνοί στη Γη και γυμνοί φεύγουμε, τότε θα πλημμυρίσουμεαπό αισθήματα ευγνωμοσύνης για τον αέρα π’ αναπνέουμε, για τον ήλιο που μας φωτίζει, για τα μύρια αγαθά της γης που απολαμβάνουμε, για τους ανθρώπους και τα ζωντανά που μας ομορφαίνουν και μας ζεσταίνουν τη ζωή μας. Γιατί τίποτα και ποτέ δεν είναι δεδομένο!

    1. Με όλα αυτά που περάσαμε αυτή τη χρονιά έχεις νιώσει να φτάνεις στα όριά σου και πως το διαχειρίστηκες;

    Ίσως λόγω ιδιοσυγκρασίας δεν έχω νιώσει να ξεπερνώ τα όρια μου, γιατί πάντα πιστεύω ότι κάτι δυσάρεστο που έρχεται στη ζωή μας μπορεί να κρύβει και θετικές πλευρές γι α την εξελιξή μας.

    1. Ο Καζαντζάκης γράφει « Όσο ζούμε μια ευτυχία, δύσκολα τη νιώθουμε.. Μονάχα όταν περάσει και κοιτάξουμε πίσω μας αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε πόσο ευτυχισμένοι σταθήκαμε…». Θα μπορούσες να πεις ότι το έχεις νιώσει τη χρονιά που μας πέρασε;

    Σίγουρα όταν ζούμε μέσα σε κάποιες προνομιούχες συνθήκες ζωής τις θεωρούμε δεδομένες και δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε αυτό που έχουμε κι απολαμβάνουμε. Μονάχα όταν χάνουμε κάτι το εκτιμούμε και το ιεραρχούμε σωστά. Έτσι είναι κι η ευτυχία τόσο απλή αλλά και τόσο σύνθετη. Μικρά-μικρά πραγματάκια που ενωμένα μαζί κάνουν κάτι πολύ μεγάλο και σημαντικό.

            Η δοκιμασία αυτή που περάσαμε και περνάμε μας ωθεί να συνειδητοποιήσουμε  στο πόσο τυχεροί κι ευτυχισμένοι ήμασταν μέχρι τώρα και στο τι χρειάζεται να κάνουμε στη συνέχεια για να συνεχίσουμε να είμαστε ευτυχισμένοι. «Η ευτυχία είναι πράγμα απλό και λιτοδίαιτο —ένα ποτήρι κρασί, ένα κάστανο, ένα φτωχό μαγκαλάκι, η βουή της θάλασσας. Τίποτα άλλο!» Ν. Καζαντάκης

    1. Δίνεις σημασία στη γνώμη των άλλων; Στη γνώμη και την άποψη της μάζας;; Σε επηρεάζει και αν ναι, σε τι βαθμό;

    Θα ήταν πολύ εγωιστικικό να πούμε ότι δεν δίνουμε σημασία στην γνώμη των άλλων. Πάντα δίνουμε σημασία και πάντα μας επηρεάζει.  Απλώς με τον χρόνο μαθαίνουμε να φιλτράρουμε αυτά που ακούμε από τους άλλους και από την κοινή γνώμη και να βγάζουμε το δικό κατασταλαγμένο συμπέρασμα.

    1. Ποιο είναι αυτό που νιώθεις ότι σου λείπει πιο πολύ τώρα με τους περιορισμούς λόγω κοροναιού;

    Νιώθω να μου λείπει η επαφή με τους ανθρώπους, με τους δικούς μου ανθρώπους με τους φίλους μου.

    1. Με όλα αυτά που συμβαίνουν τον τελευταίο χρόνο, καταφέρνεις να αντικρύσεις με αισιοδοξία το μέλλον;

    Νομίζω ότι αν εκλείψει η αισιοδοξία από τον άνθρωπο αυτό θα είναι η παραδοχή της θανατικής του καταδίκης. Όμως αυτό δεν συνεπάγεται ότι δεν πρέπει να μας προβληματίσει και να μας ταρακουνήσει ότι ζούμε αυτή την περίοδο.  Η φύση μας χτυπάει μια μεγάλη καμπάνα συναγερμού για το που βαδίζουμε σαν ανθρωπότητα και πρέπει να το λάβουμε σοβαρά υπόψη, έτσι ώστε με αισιοδοξία, σύνεση  και ανθρωπιά να σχεδιάσουμε το μέλλον μας που εδώ και καιρό το σκιάζουν μαύρα σύννεφα.

    1. Αν ο κοροναιός ήταν ένα ποίημα, πως θα το περιέγραφες; πως το φαντάζεσαι;

    Θα σας πω ένα δικό μου ανέκδοτο ακόμη ποίημα που έγραψα για αυτόν τον λόγο.

    Ο ΑΟΡΑΤΟΣ ΕΧΘΡΟΣ

    Κρυμένος ο θανάσιμος εχθρός

      Αόρατος!

    Τον υποψιαζόμαστε,     

      πίσω από κάθε βήξιμο

    πίσω από κάθε χειραψία

      πίσω από κάθε βλέμα

    σαν καταδότης της κατοχής με τη μαύρη κουκούλα

    Κρυμένος ο θανάσιμος εχθρός

    Αόρατος!

    Τον ψάχνουμε,

    πίσω από ένα ποτήρι καφέ

    πίσω απ’ ένα τσιγάρο

    πίσω από ένα νόμισμα

    σαν ρωμαικό δηλητήριο που πότισε τα πάντα

    Κρυμένος ο θανάσιμος εχθρός

    Αόρατος!

    Τον νιώθουμε,

                    πίσω από κάθε έκτακτο δελτίο ειδήσεων

                    πίσω από τους αριθμούς των κρουσμάτων

                    πίσω από τους αμείλικτους αριθμούς των νεκρών

    Σαν μεσαιωνικό δήμιο με τον πέλεκυ πάνω απ’ το κεφάλι μας

    Κρυμένος, ο θανάσιμος εχθρός

     Αόρατος!

    Ο κορονοϊός!

    Ευχή: γράψε μια ευχή για το 2021

    ΓΕΝΟΙΤΟ

    Γένοιτο φως!

    Στο μικρό παιδί

    π’ ανοίγει τα μάτια του σ’ αυτόν τον κόσμο

    Στο μικρό φυτό

    που σκάζει μέσα  απ’ το χώμα και ψάχνει τον ήλιο

    Στα σκοτεινά βάθη των ωκεανών

    που περιμένουν μια φωτεινή αχτίδα

    Στο ξεχασμένο άστρο της νύχτας

    που κοιμάται στη γωνιά του σύμπαντος

    Γένοιτο φως!

    Στα χελιδόνια της άνοιξης

    τους κτίστες  των καινούργιων μικρών κόσμων

    Στις σκοτεινές σπηλιές

    που εκκολάπτουν το πρωτόγονο

    Σ’ αυτό που υπάρχει

    και δεν αφήνει αυτό που έρχεται

    Σ’ αυτούς που ξέχασαν

     ποιοί είναι, τί κάνουν, πού πάνε

    Στις μαύρες ψυχές

    τις κατεργαζόμενες τη σήψη

    Στο άδικο

    το ριζωμένο στα μυαλά των ανθρώπων

    Στους μανιασμένους ηνίοχους της Γης

    κι άπληστους οδηγούς της καταστροφής μας

    Στον σύγχρονο σκλάβο των ημερών μας

    τον φλεγόμενο από τον πόθο της λευτεριάς

    Γένοιτο φως!

    Αγλαό, Λαμπερό, Φωτοβόλο

    Εσπερινό, Ιερό, Ανέσπερο

    Άκτιστο, Άσβεστο, Ιλαρό

    Φως Ελληνικό!

  • “Στυλίτες” Οι ποιητές της εποχής μας

    Με μισά λόγια

    με σπασμένες φράσεις

    μ’ ανολοκλήρωτα νοήματα

    και με διφορούμενους χρησμούς

    μιλάνε σήμερα οι ποιητές μας

    Κλεισμένοι στο δικό τους σύμπαν

    των προσωπικών τους ενδοσκοπήσεων

    Μακριά από το έξωθεν γίγνεσθαι της κοινωνίας

    «Στυλίτες»!

    Μέσα σ’ ένα κόσμο που μεταβάλλεται ραγδαία

    Σ’ ένα κόσμο που διψά για Λόγο καθαρό!

    Σε μια νέα γενιά που ψάχνει εναγωνίως

     το δικό της πολικό αστέρι

    του Βορρά!

    κι ένα καινούριο δρόμο

    Φωτεινό!

    Χωρίς, «ήξεις, αφήξεις…»

    Χωρίς μισόλογα

    Ξεκάθαρα!

    Οι ποιητές της εποχής μας σήμερα φαίνεται να είναι κλεισμένοι μέσα στα τείχη της δικής τους εσωτερικής πόλης. Φαίνεται σαν να μη ζουν στο σήμερα αλλά σε μια εποχή άλλη, δική τους, χρονικά απροσδιόριστη, κάπου στο πουθενά! Σε μια εποχή που τα σύγχρονα γεγονότα φαίνεται να μη τους αγγίζουν καθόλου. Η Χώρα, η πολιτεία, οι κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις απουσιάζουν δραματικά από τη θεματολογία τους. Απεναντίας την θέση τους έχουν πάρει αντίστοιχα, ο εσωτερικός κόσμος, τα αισθήματα, τα συναισθήματα και η προσωπική τους ενδοσκόπηση. Ο λόγος τους έγινε δυσνόητος, αινιγματικός και διφορούμενος. Λες και γίνεται διαγωνισμός για το ποιος θα κατορθώσει να γράψει στη πιο δυσνόητη γλώσσα.

    Σαν σύγχρονες Πυθίες προσπαθούν με λογοτεχνικούς χρησμούς να δώσουν αξία και κύρος στο προσωπικό, στο ιδιαίτερο και στο κοινωνικά ασήμαντο.

    Σαν βυζαντινοί «Στυλίτες»( ασκητές επάνω σε κολώνες), οι ποιητές της Εποχής μας κάθονται πάνω στην «δική τους στήλη» προκειμένου να «αγιάσουν» στο χώρο της λογοτεχνίας.

    Και ενώ η «στήλη» τους βρίσκεται  στο κέντρο της πόλης  και χαλάει ο κόσμος από τη φασαρία, τη βουή και τα γεγονότα, αυτοί μοιάζουν να βρίσκονται σε λήθαργο  ή καλύτερα σε μια κατάσταση ναρκισιστικής έκστασης. Γι’ αυτούς υπάρχει μόνον ο εσωτερικός τους κόσμος, ο εξωτερικός ως δια μαγείας απλά έχει εξαφανισθεί! Σ’ αντίθεση με τους πραγματικούς «Στυλίτες» που στηλίτευαν κάθε ανίερο και ανόσιο γεγονός της εποχής τους.

    Το δυσάρεστο βέβαια για την κοινωνία μας είναι ότι έχει δημιουργηθεί και μια νομενκλατούρα ανθρώπων που κατέχοντας θεσμικές θέσεις επιβραβεύουν αυτή την στροφή μοιράζοντας βραβεία και επαίνους σε μια ποίηση που αναδεικνύει το ουδέτερο, το ευνουχισμένο, το αδιάφορο και το ανώδυνο.

    Εδώ και μια δεκαετία η Ελλάδα μαστίζεται από μια ισχυρή οικονομική κρίση που οι συνέπειές της έχουν σαρώσει όλη την ελληνική κοινωνία. Οι νέοι φεύγουν κατά εκατοντάδες χιλιάδες στο εξωτερικό, κλείνουν χιλιάδες επιχειρήσεις, η ανεργία γιγαντώνεται, οι «φίλοι μας», οι «σύμμαχοι μας», οι «γείτονες μας» μας ειρωνεύονται, μας λοιδορούν και μας απειλούν, και σαν να μη έφταναν όλα αυτά ήρθε να προστεθεί και η μάστιγα του κορονοϊού. Κι εμείς συνεχίζουμε να αναζητούμε «νερό ζωής κι ελπίδας» από το απύθμενο και σκοτεινό πηγάδι του αδιέξοδου εσωτερικού μας κόσμου.

    Τι μας συμβαίνει άραγε;

    Μήπως τελικά χάσαμε τα κοινωνικά μας ανακλαστικά;

    Μήπως έχουμε βυθιστεί  στον πλούτο της εσωτερικής και προσωπικής μας ευδαιμονίας;

    Μήπως ξεχάσαμε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και για που βαδίζουμε;

    Μήπως χάσαμε την πυξίδα μας;

    Αν ανατρέξουμε στην ελληνική ιστορία  θα δούμε ότι  ο Τρωικός πόλεμος, ανέδειξε έναν  Όμηρο, και όχι μόνο, και γέννησε τα έπη της Ιλιάδας και της Οδύσσειας.

    Οι περσικοί πόλεμοι, ανέδειξαν, τον Αισχύλο, τον Σοφοκλή, τον Ευριπίδη τον Αριστοφάνη, τον Πίνδαρο και όλα τα θαυμαστά τους κλασικά πνευματικά δημιουργήματα (Πέρσες, Προμηθέας Δεσμώτης, Οιδίπους Τύραννος  Αντιγόνη, Τρωάδες, Ιφιγένεια εν Αυλίδι, Λυσιστράτη, Όρνιθες, Πυθιόνικοι, Ολυμπιόνικοι κ.α.).

    Η ελληνικός ξεσηκωμός του  Γένους  και το 1821 ανέδειξε τον Ρήγα Φεραίο, τον εθνικό μας ποιητή Δ. Σολωμό, τον Κάλβο, τον Αριστοτέλη Βαλαωρίτη και γέννησε καταπληκτικά  ποιητικά έργα που δημιούργησαν και σφυρηλάτησαν την εθνική μας συνείδηση και ταυτότητα (Ύμνος στην Ελευθερία, Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, Ωδές, Αστραπόγιαννος, Κυρά Φροσύνη…).

              Η Μεγάλη Ιδέα, ο Κρητικός κι ο  Μακεδονικός αγώνας οι Βαλκανικοί πόλεμοι ανέδειξαν τον εθνικό μας ποιητή Κωστή Παλαμά  και το πλήθος των κορυφαίων του έργων, Η φλογέρα του Βασιλιά, ο Δωδεκάλογος του Γύφτου…

              Με τη σειρά του ο Άγγελος Σικελιανός ανασταίνει μέσα από τη μεγαλόπνοη ποίηση του τις διαχρονικές αξίες του ελληνικού πολιτισμού και της ελληνικής φύσης και παράδοσης φέρνοντας στο φως έργα όπως: «Αλαφροΐσκιωτος», «Η συνείδηση της Φυλής»…

              Ο απόηχος των ιστορικών γεγονότων της Νέας Ελλάδας και οι ιστορικές γνώσεις για την δοξασμένη Ελληνιστική εποχή και την κατοπινή παρακμή της δίνουν την δυνατότητα στο Κ. Π. Καβάφη να γράψει τα γνωστά ιστορικά και διδακτικά του ποιήματα.

              Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος, οι πολιτικοκοινωνικές ανακατατάξεις, η Μικρασιατική καταστροφή το 1922 και η οικονομικοκοινωνική κρίση του 1929 και μετά φέρνουν στο φως,  τον Βάρναλη, τον Ρίτσο,  τον Σεφέρη κ.α. και γεννιούνται  «Το φως που καίει» ο «Επιτάφιος», η «Στροφή»…κ.α.

              Το έπος του 1940 φέρνει στην επιφάνεια τον Οδυσσέα Ελύτη με το: «Άσμα ηρωικό και πένθιμο…» και λίγο αργότερα το κορυφαίο «Άξιον Εστίν». Εκείνη την εποχή  ο Α. Σικελιανός ηγέτης  όλων των πνευματικών ανθρώπων της Ελλάδας που αντιστέκονται στη φασιστική εισβολή και κατοχή γεννάει : το «Ηχήστε Σάλπιγγες» και «Το Πνευματικό Εμβατήριο».

              Η μεταπολεμική Ελλάδα και τα προβλήματα της βρίσκει τους εκφραστές της, Νικηφόρο Βρεττάκο, Μανόλη Αναγνωστάκη, Τάσο Λειβαδίτη, Γιώργο Ιωάννου κ.α. με έργα όπως (Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη ποιήματα 41-71, ο Άνθρωπος με το ταμπούρλο, Ποιήματα 54-84 κ.α.

              Η δικτατορία του 1967 δίνει την αιτία να μιλήσουν ποιητικά, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Αλέκος Παναγούλης, Ο Νίκος Παπάς, ο Μάνος Ελευθερίου κ.α.

              Βλέπουμε όμως ότι από τη μεταπολίτευση και μετά δημιουργείται μια μεγάλη στροφή, από μια μεγάλη μερίδα των νέων ποιητών μας, στο αντικείμενο της θεματολογίας τους. Το συλλογικό και η εξωστρέφεια εξαφανίζονται και κυριαρχούν σιγά- σιγά το ατομικό και η εσωστρέφεια. Μ’ αποτέλεσμα εδώ και δέκα χρόνια, από τότε που το παγόβουνο της κρίσης συγκρούστηκε με τον «Τιτανικό» της ελληνικής οικονομίας, να μην υπάρχει παραγωγή ποιημάτων που να συναισθάνονται, να συνειδητοποιούν και να εκφράζουν τις αιτίες της αξιακής κρίσης που ταλανίζει την ελληνική κοινωνία εδώ και πολλά χρόνια. Γιατί κάτω από την κορυφή του παγόβουνου της ελληνικής οικονομικής κρίσης κρύβεται η φθορά αξιών και θεσμών και η ακόρεστη δίψα του Νεοέλληνα για πλουτισμό και για κενόδοξη επιδειξιoμανία και προβολή.

    Ας επιλέξουμε λοιπόν τον αξιακό μας κόσμο. Στο ποίημα, «Οι νέοι της Σιδώνας, 400 μ.Χ.» ο Κ. Π. Καβάφης αποτυπώνει μέσα από τους στίχους του την αξιακή προσέγγιση δυο διαφορετικών κόσμων.

     Αυτόν, του μεγάλου τραγικού Αισχύλου, που θεωρούσε ότι το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή του ήταν η συμμετοχή του στη μάχη του Μαραθώνα για τη σωτηρία της πατρίδας του κι όχι τα μεγάλα του έργα.

    Κι αυτόν της εποχής του 400 μ.Χ. των νέων της Σιδώνας, όπου η τέχνη για τον δημιουργό του έπρεπε να στέκεται υπεράνω όλων των άλλων αξιών, ακόμη και της πατρίδας.

              Οι αξίες της εποχής του Αισχύλου γέννησαν την μοναδική Κλασσική Εποχή με τα μεγάλα της πνευματικά έργα και τις δημοκρατικές της κατακτήσεις.

              Οι αξίες του 400 μ.Χ., στην ρωμαιοκρατούμενη ελληνική επικράτεια, έφεραν τη διαίρεση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, το κλείσιμο των φιλοσοφικών σχολών και των ολυμπιακών αγώνων και την δημιουργία πολιτών αδιάφορων, απρόσωπων και υποτελών.

    Τέχνη για την Τέχνη λοιπόν;

    ή Τέχνη για τον άνθρωπο και τις ανθρωπιστικές του αξίες.

    Ιδού το δίλλημα της εποχής μας!

    Πριν λοιπόν γίνουμε αυτόπτες μάρτυρες  «άλλων γεγονότων» στην μικρή μας Ελλάδα ας θυμηθούμε τα λόγια του Άγγελου Σικελιανού πάνω από το φέρετρο του Κωστή Παλαμά στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής κι ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας: 

    «Ηχήστε οι σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές,

    δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα…